Vind ik leuk:

5 Oktober: Bezoek aan Mount Koya
Mount Koya is het best bekend als het hoofdkwartier van het Japanse Shingon Boeddhisme. In een vallei (Koyasan) op 800 meter hoogte tussen 8 bergtoppen werd in 819 door de monnik Kūkai een klooster gesticht. Het klooster is ondertussen uitgegroeid tot het dorpje Koya.
Aan de oostkant van Koya ligt de heilige begraafplaats ‘Okunoin’. Okunoin wordt beschouwd als de meest heilige plaats in Kyoasan. Hier staat ook de tempel met werkelijk duizenden lantaarntjes en het mausoleum voor Kobo Daishi waarvan men gelooft dat hij sinds 21 maart 835 in eeuwigdurende meditatie is gegaan.
Het pad naar dit mausoleum is ca 2 km lang. Langs dit pad staan meer dan 200,000 grafstenen, tombes en monumenten ter nagedachtenis aan veel (alle) beroemde mensen uit de Japanse geschiedenis. Voor Japanners is het een hele eer om hier begraven te worden.

In het dorpje Koya wonen ca 4000 mensen, hoofdzakelijk priesters en hun gezinnen. Het heeft een universiteit voor religieuze studies, 2 buslijnen en een stationnetje voor het bergtreintje. Verder staan er ca 120 tempels waar pelgrims kunnen overnachten.
Nu vallen wij niet in de categorie “pelgrim”, maar overnachten wilden we er wel. Hotels zijn er niet, dus dan maar overnachten in een tempel. De monniken vinden dat niet erg, mits je je maar houdt aan de lokale gebruiken.

Om in Koyasan te komen koop je in Osaka kaartjes voor de trein naar Gokurakubashi plus voor het bergspoorbaantje en de lokale bus in Koya. Halverwege de treinreis in Kamuro worden een stel wagons afgekoppeld om het laatste steile stuk te kunnen nemen. Dat gaat langzaam en met gierende wielen vanwege de scherpe bochten in het traject. Het treintje slingert zich door tunnels en over viaducten door een werkelijk schitterende natuur met bomen die soms ruim 50 meter hoog worden.
Het allerlaatste stuk vanaf Gokurakubashi gaat steil omhoog met een apart bergtreintje. Daarna wordt je met de bus naar het dorp gebracht. Lopend mag niet vanwege de gevaarlijke weg die soms zo smal is dat de bussen elkaar ook niet kunnen passeren.

Wij hadden een overnachting geboekt in de tempel Shojoshin-in vlak naast de begraafplaats Okunoin.
Na een wandeling door het dorp en het bezoek aan de begraafplaats en twee andere beroemde tempels (Garan en Kondo) melden we ons bij onze tempel/guesthouse. Bij de ontvangst (uiteraard zittend op een kussentje aan een lage tafel) werd verteld waar en wanneer we konden baden (je hoort ‘s avonds immers ‘rein’ te gaan eten), dat we tussen 5 uur en 5:30 op onze kamer moesten zijn in afwachting van het avondeten (tesamen met de andere gasten en pelgrims), op welke tijd ‘s-avonds de verschillende ingangen van de tempel werden afgesloten en op welke tijd we de andere ochtend werden verwacht aanwezig te zijn voor het ochtendgebed (6:30 uur!) met aansluitend het ontbijt.
We kregen een kamer op de 2e verdieping, schoenen moesten in een rek buiten blijven en binnen draag je sloffen. In de tempel en ook in onze kamer was het even koud als buiten (ergens tussen tussen de 10 en 15 graden). De sloffen waren echt bedoeld om mee te sloffen en niet om mee te lopen. Op de trap waren ze levensgevaarlijk.
Veel delen van de tempel waren donker en nauwelijks verlicht. Het was even zoeken naar de badkamers die wij moesten gebruiken: apart voor mannen en vrouwen, en bedoeld voor 3-5 personen tegelijk volgens het bordje. Het hete water was overigens heerlijk om na de koude wandeling door het dorp weer op temperatuur te komen.

 

Om 5:30 weren we gebeld om te komen eten. Er waren 14 gasten. In een lange kamer stonden 7 sets van lage tafeltjes klaar met het eten reeds geserveerd in een 10-tal schaaltjes per persoon. Er zijn geen verschillende gangen, van voorgerecht tot toetje: alles staat al op de tafeltjes. Een monnik komt tenslotte nog groene thee en de rijst brengen. Het eten smaakte (volgens voorschrift vegetarisch en zonder uien of knoflook bereid) overigens prima.

De andere ochtend ging de gong om 6:20. We werden naar het religieuze deel van de tempel gebracht. Stipt om 6:30 uur begonnen daar vier monniken met hun monotone gezang te bidden dat af en toe werd opgeluisterd door gongslagen. Aansluitend volgde om 7:10 het ontbijt dat wat soberder was dan het avondeten.

Toch na 16 dagen rijst met stokjes bij het ontbijt kregen we even trek in een beschuitje met hagelslag.

Op de fotopagina en bij deze trip vind je nog andere foto’s.