Daarna nog even de stad doorgelopen voor de nodige inkopen, de laatste keer Starbucks koffie en de laatste keer verbazen over de verschillende japanse dingen.

Als afsluiting eten we vanavond ons favoriete gerecht Tonkatsu en dan is het de telefoons, laptop, mp3′s opladen, spullen inpakken en slapen.

Morgenochtend gaat hier al erg vroeg de wekker. Om half 5 (half 11 vanavond NL tijd) vertrekken we uit ons hotel. Om 7.00 uur (00.00 NL tijd) vertrekt onze eerste vlucht naar Tokyo Narita waar we om 11.25 (4.25 NL tijd) overstappen op de vlucht naar Amsterdam (JL411). Met een beetje geluk landen we dan dinsdagmiddag rond half 5 op Schiphol.

Voor de liefhebbers hier nog wat (wetensw)aardigheden. Wist je:

• dat je in vrijwel alle Japanse treinen niet achteruit hoeft te reizen, omdat je zelf de zitbank kunt omkeren?
• dat iedereen (! zeker kinderen) zijn/haar tafeltje in een restaurant netjes en schoon achterlaat en de stoelen aanschuift?
• dat kinderen je veelal netjes begroeten met Konnichiwa of hello. (dat doen ze zowel naar Japanners als naar buitenlanders)
• dat veel jonge kinderen (vanaf 5 jaar) alleen (zonder ouders) met de trein reizen.
• dat het treinpersoneel netjes naar de reizigers buigt op het moment dat ze het wagon inlopen of uitgaan?
• dat voor een huisdier een vermogen wordt betaald. Om de beestjes te ontzien worden ze meestal gedragen als ze meegaan met winkelen?
• dat er op Youtube videos zijn met vogel geluiden om de huiskatten in Japan actief te houden?
• dat de (parkeer)automaten voor auto’s en fietsen, liften, etc tegen je praten?
• dat de verkeerslichten voor voetgangers een muziekje hebben om aan te geven dat je mag oversteken?
• dat de westerse WC’s in Japan bijna allemaal voorzien zijn van brilverwarming die je naar eigen warmte kan instellen?
• dat de wc geluid maakt als je gaat zitten. Zo horen anderen mensen niet de geluiden die je maakt als je op het toilet zit
• dat er ontzettend veel openbare toiletten zijn zowel in straat als in de winkelcentra en stations. Zelfs in het bos!
• dat alle toiletten gratis zijn, ontzettend schoon en er vaak ook nog papier hangt?
• dat er ontzettend veel kappers zijn in japan.
• dat schoen/sokkenmaat 37 en groter bedoeld is voor mannen.
• dat je een zitplaats in de trein moet reserveren als je wilt voorkomen dat je moet staan?
• dat elke treinwagon een nummer heeft en de stoelen in een wagon ook? 
• dat op de perrons met lijnen staat aangegeven waar je in de rij moet wachten voor een bepaalde wagon?
• dat de wagondeur die je moet hebben niet meer dan 25 cm bij je vandaan stopt (Wel in de goede rij gaan staan!)?
• dat er aparte wagons zijn om te roken?
• dat er aparte stille wagons zijn waar je zelfs niet mag praten met elkaar (de conducteur zegt er wat van!)
• dat het openbaar vervoer op de seconde nauwkeurig rijdt.
• dat we ons vaak analfabeet voelden omdat we geen japans konden lezen. (en het japans wat we schreven konden de japanners weer niet lezen ?
• dat je door al het winkelpersoneel altijd uitvoering wordt begroet.
• dat er speciale plastic tasjes zijn om over een natte paraplu te doen. en dat je zonder plastic tasje niet een winkel in mag omdat je anders regendruppels laat vallen of anderen nat maakt?
• dat veel restaurants plastic namaak eten in de etalage hebben staan, zodat je kan aanwijzen wat je wil eten (handig als je het menu niet kan lezen)?
• dat fietsen op de stoep hier heel gewoon is?
• dat er in de stad driving ranges zijn om te golfen?
• dat we ons ontzettend groot voelen. Nienke kan met gemak het plafond in de douche aanraken, Henk moet regelmatig bukken om bijvoorbeeld de trein in te lopen?
• dat Japanners dol zijn op hangertjes aan hun mobieltjes. Van kleine bescheiden hangers tot complete knuffelbeesten?
• dat je in electronica winkels de keuze hebt uit 400 verschillende mobieltjes?
• dat er drukknoppen op schuifdeuren zitten om ze te openen?
• dat je in de metro niet verbaasd moet zijn als er plotseling een slapend hoofd op je schouder ligt?
• dat je ook staand in de metro kunt slapen?
• dat je in winkels je mobiele telefoon highspeed kunt opladen?
• dat er van je verwacht wordt je mobieltje in de trein en metro zacht of geheel uit te zetten (en zeker niet in de wagon te bellen) 
• dat je bij het afruimen van je dienblad (na het eten) je afval moet scheiden, maar dat je geen idee hebt wat in welke afvalbak moet (omdat je de tekens niet snapt)? 
• dat Japanners veel fotograferen en met camera of mobieltje.
• dat ze tijdens het lopen op straat vaak met hun mobieltje opengeklapt voor zich uit nog aan het SMS-en, aan het gamen of aan het internetten zijn?
• dat het volgende station in de metro’s en treinen zowel in het Japans als ook in het Engels worden aangekondigd.
• dat veel betaal- en kaartjes automaten allemaal met touchscreens werken en een knop hebben waarmee het scherm èn het geluid naar Engels gaat?
• dat we hier ontzettend veel geleerd hebben over Japan en nog veel meer over kunnen schrijven?
• dat we ca. 110 foto’s per dag hebben gemaakt (ruim 2600) en 4 uur video in de afgelopen 24 dagen?
• dat we een schittende vakantie gehad hebben?
• dat we jullie bedanken voor al jullie leuke reacties?
• dat we nog wel een tijdje door kunnen gaan, maar dat toch niet doen?
• dat aan alle leuke dingen ook een eind komt?
• dat je nu kunt stoppen met het lezen van deze weblog?

De wandeltocht bleek een route van 100 km te zijn die in Beppu eindigde. Elke deelnemer werd op de foto gezet op het moment men door het Finish-lint liep. Het lint werd steeds weer omhoog gehouden en zoals gebruikelijk in Japan stonden de wandelaars netjes in de rij te wachten tot ze aan de beurt waren voor hun finish-foto.

Op het strand werd alles gereed gemaakt voor de festiviteiten in de middag. Verschillende bands en dansgroepen zouden optreden. Helaas was onze tijd te beperkt om dat allemaal mee te maken: we hadden gereserveerden zitplaatsen in de trein en als we die zouden laten gaan, wisten we dat we 2 uur moesten staan vanwege de drukte dit weekend.

Inmiddels zitten we in ons laatste hotel van deze vakantie in Fukuoka. Dit is ook een grote stad, dus nog even het centrum ingelopen. Ook op zondag zijn de winkels tot 8 uur ‘s-avonds open.

We zijn vanuit Hisoshima in Beppu beland. Beppu was vroeger het Las Vegas van Japan. nu streven ze een wat netter imago na met de vele heet waterbronnen die hier zijn te vinden. Na yellowstone park heeft deze stad (ca 100.000 inwoners) de meeste bronnen ter wereld.
Overal waar je kijkt zie je rookpluimen omhoog gaan en vaak ruik je er dan ook een rotte eieren lucht bij.

Vanmiddag hebben we een paar van die bronnen bezocht, en onze voeten heerlijk verwend in een van die bronnen. Sindsdien ruiken onze voeten ook

We slapen in de “Happy Neko”. dit is een Japans huis waar we onze eigen etage hebben. De kamer afmetingen in Japan worden weergegeven in het aantal Tatami matten. Onze kamer is dus 12 tatami matten groot en via de rijstpapieren schuifdeuren komen we op de balustrade met uitzicht over Beppu.

Bij het inchecken kregen we een uitgebreide uitleg over de omgeving en restaurants. Onze keus viel op het restaurant “109″ waar we binnen konden bbq-en. Het menu was volledig in het Japans maar de Engelse tekst buiten “All you can eat” sprak ons wel aan. Het duurde even voordat wij door hadden wat de eigenaresse in het Japans ons uitlegde, maar na 3 weken in Japan begrijpen we de hints. Je betaalde per tijdsduur (70, 90 of 100 minuten eten) excl drankjes en inclusief vlees, rijst, soep, groente en inktvis.

Vandaag zijn we naar het eilandje Miyajima net voor de kust bij Hiroshima geweest. De ferry vaart inmiddels na typhoon Melor ook weer. dus we zaten in no time aan de overkant. Het eilandje is bekend om zijn beroemde uitzicht … de rode Torii poort die in het water staat. Na de Keukenhof schat ik in dat dit een van de meest gefotografeerde punten ter wereld is

Miyajima is een schattig eilandje vol met souvenierwinkeltjes, tempels, mooie natuur, hertjes en zelfs apen. Met onze touristenpas mochten we ook gebruik maken van de Ropeway, of te wel de kabelbaan/cabine skilift in de richting van Mnt Misen. Na 2 kabelbanen stonden we op 430 meter hoogte en hadden we een prachtig uitzicht over de baai en de rest van het eiland.

We hebben zelfs een onderzeeer gespot (hij kwam net boven!!).

Helaas waren de apen op dit uitkijkpunt net even afwezig, volgens het bord waren ze uit eten in het bos , dus besloten we de wandelroute naar de top van mnt Misen te doen.

Oef, erg zwaar, het wandelpad met soms een stijgingspercentage van 25-30% is pittig, soms redelijk van beton, soms springend van de ene steen naar de volgende, gedurende 45 minuten. Vlak voor het einde van de top kwam er een grote schoolgroup van 100 studenten naar beneden, Zoals we al vaker hebben gemerkt, zeggen ze je dus allemaal netjes gedag (van konnichiwa, hello tot aan bonjour! ) Op de top was het met recht uitpuffen van de zware klim. Heerlijk genieten van het uitzicht met een ijsje. En leuk kijken naar de hertjes die na een lange klim ook op de top van mnt Misen kwamen.

Op de terugweg kwamen we nog een bekende van ons tegen. Een Duitse jongen waarmee we vorige week een uur in de trein naar Nara hebben zitten kletsen.

Nu zitten we moe maar voldaan weer in het hotel. We gaan onze spullen pakken voor de komende dagen. Morgen gaan we naar Beppu. Een stadje waar nog best veel vulkanische activiteit is met modderpoelen ed (voor de bekenden in Nieuw Zeeland – we gaan naar het Roturua van Japan). Daarna hebben we de plannen iets omgegooid. Na Beppu reizen we op zondag direct naar Fukuoka, de laatste stad van onze reis. Hier hebben we dan nog twee nachten voordat we dinsdagochtend heel vroeg (voor jullie maandag avond rond een uur of 10) weer in het vliegtuig stappen om dinsdag middag in Nederland aan te komen.
Maar gelukkig is het nog niet zo ver. We gaan nog even genieten van onze laatste vakantiedagen hier in Japan.

Zolang internet het doet zijn wij tevreden!

Vandaag hebben we in Himeji het kasteel uit 1333 bezocht en daarna zijn we in 1,5uur met de Shinkansen trein naar Hiroshima gereisd.
Vanavond moesten we natuurlijk de Okonomiyaki uit Hiroshima ook proeven, en inderdaad die van Hiroshima smaakt veel beter dan die in Osaka. Op de 6e verdieping van het Full Focus Building naast het station vindt je wel 15 van die restaurantjes. De ene kok prijst zijn eten nog harder aan dan de andere.

Een geschreeuw van jewelste en ondertussen staat hij voor je neus je eten klaar te maken op een bakplaat van 1×6 meter. Je gaat langs die hete bakplaat op een krukje zitten, tussen de andere Japanners, en je vertelt hem wat je er allemaal in wilt hebben. Een koud glas bier erbij zorgt ervoor dat je niet oververhit raakt. Heerlijk!

PS. als er morgen geen bericht van ons is, kijk dan even op het nieuws in NL naar wat in Hiroshima is gebeurd.

In het dorpje Koya wonen ca 4000 mensen, hoofdzakelijk priesters en hun gezinnen. Het heeft een universiteit voor religieuze studies, 2 buslijnen en een stationnetje voor het bergtreintje. Verder staan er ca 120 tempels waar pelgrims kunnen overnachten.
Nu vallen wij niet in de categorie “pelgrim”, maar overnachten wilden we er wel. Hotels zijn er niet, dus dan maar overnachten in een tempel. De monniken vinden dat niet erg, mits je je maar houdt aan de lokale gebruiken.

Om in Koyasan te komen koop je in Osaka kaartjes voor de trein naar Gokurakubashi plus voor het bergspoorbaantje en de lokale bus in Koya. Halverwege de treinreis in Kamuro worden een stel wagons afgekoppeld om het laatste steile stuk te kunnen nemen. Dat gaat langzaam en met gierende wielen vanwege de scherpe bochten in het traject. Het treintje slingert zich door tunnels en over viaducten door een werkelijk schitterende natuur met bomen die soms ruim 50 meter hoog worden.
Het allerlaatste stuk vanaf Gokurakubashi gaat steil omhoog met een apart bergtreintje. Daarna wordt je met de bus naar het dorp gebracht. Lopend mag niet vanwege de gevaarlijke weg die soms zo smal is dat de bussen elkaar ook niet kunnen passeren.

Wij hadden een overnachting geboekt in de tempel Shojoshin-in vlak naast de begraafplaats Okunoin.
Na een wandeling door het dorp en het bezoek aan de begraafplaats en twee andere beroemde tempels (Garan en Kondo) melden we ons bij onze tempel/guesthouse. Bij de ontvangst (uiteraard zittend op een kussentje aan een lage tafel) werd verteld waar en wanneer we konden baden (je hoort ‘s avonds immers ‘rein’ te gaan eten), dat we tussen 5 uur en 5:30 op onze kamer moesten zijn in afwachting van het avondeten (tesamen met de andere gasten en pelgrims), op welke tijd ‘s-avonds de verschillende ingangen van de tempel werden afgesloten en op welke tijd we de andere ochtend werden verwacht aanwezig te zijn voor het ochtendgebed (6:30 uur!) met aansluitend het ontbijt.
We kregen een kamer op de 2e verdieping, schoenen moesten in een rek buiten blijven en binnen draag je sloffen. In de tempel en ook in onze kamer was het even koud als buiten (ergens tussen tussen de 10 en 15 graden). De sloffen waren echt bedoeld om mee te sloffen en niet om mee te lopen. Op de trap waren ze levensgevaarlijk.
Veel delen van de tempel waren donker en nauwelijks verlicht. Het was even zoeken naar de badkamers die wij moesten gebruiken: apart voor mannen en vrouwen, en bedoeld voor 3-5 personen tegelijk volgens het bordje. Het hete water was overigens heerlijk om na de koude wandeling door het dorp weer op temperatuur te komen.

 

Om 5:30 weren we gebeld om te komen eten. Er waren 14 gasten. In een lange kamer stonden 7 sets van lage tafeltjes klaar met het eten reeds geserveerd in een 10-tal schaaltjes per persoon. Er zijn geen verschillende gangen, van voorgerecht tot toetje: alles staat al op de tafeltjes. Een monnik komt tenslotte nog groene thee en de rijst brengen. Het eten smaakte (volgens voorschrift vegetarisch en zonder uien of knoflook bereid) overigens prima.

De andere ochtend ging de gong om 6:20. We werden naar het religieuze deel van de tempel gebracht. Stipt om 6:30 uur begonnen daar vier monniken met hun monotone gezang te bidden dat af en toe werd opgeluisterd door gongslagen. Aansluitend volgde om 7:10 het ontbijt dat wat soberder was dan het avondeten.

Toch na 16 dagen rijst met stokjes bij het ontbijt kregen we even trek in een beschuitje met hagelslag.

Op de fotopagina en bij deze trip vind je nog andere foto’s.

Vandaag OSAKA gedaan!
Wat een vrolijke stad. Waar Kyoto af en toe droefgeestig was, is Osaka een en al feest. Veel straatartiesten kwamen we tegen, in de parken worden picknick kleedjes uitgespreid, overal is wat te doen.
Nu hielp het weer natuurlijk ook wel mee: het was weer tegen de 30 graden.

In het Osaka Castle Park werden wedstrijden boogschieten gehouden, terwijl 100 meter verder iemand zijn complete drumstel tegen de spoordijk opgesteld had en met al z’n energie ons een langdurige drumsolo gaf.
Even verder werd les in skieen en skeeleren gegeven en op een andere plaats werd een soort cricket gespeeld. Gezelligheid alom.

Na de middag op weg naar de “Floating Garden Observatory”. Een hoog gebouw (ruim 40 verdiepingen) waar je vanaf het dak de omgeving kunt bekijken.
Niet dat er Gardens (tuinen) zijn, of dat er iets “Floating” (drijvende) is. Alleen het woord “Observatory” is waar.
Een prachtig uitzicht over de stad heb je vanaf dit gebouw.
Op de weg er naar toe was een verkeersagent zo vriendelijk om ons de juiste richting aan te wijzen. Helaas begrepen wij hem verkeerd. Dus na ca honderd meter lopen hoorden we een schreeuw en kwam hij hijgend achter ons aanrennen om ons alsnog de juiste route aan te wijzen.
Het uitzicht over de stad is werkelijk schitterend:

Onderweg terug naar het hotel werd een restaturant opgezocht…iets met “Yakki” was ons aanbevolen. Het werd dus Okonimiyaki: een soort Japans pizza maar niet van deeg waarbij je de toppings zelf mag kiezen. Het smaakte prima.

Vanmorgen zijn we weer van hotel verhuisd van Kyoto naar Osaka. We zitten nu halverwege onze reis en ook halverwege de afstand tussen ons begin en eindpunt. Bij aankomst bij ons hotel werd al snel duidelijk dat we omgeven waren door diverse grote winkelcentra. En omdat we niet voor 15.00 uur op de kamer konden zijn we maar gaan winkelen.

Onvoorstelbaar! Dat is het enige juiste woord er voor. Osaka mag dan de 3e stad van Japan zijn met zijn 3,5 miljoen inwoners. Wij weten inmiddels wat deze mensen op zaterdagmiddag doen…. Shoppen!! In de wijk Namba waar we nu zitten is de grootste overdekte winkelstraat te vinden. 2,6 km lang, overdekt en meerdere winkels per verdieping. (!)

Maar daar blijft het niet bij. Wat dachten jullie van de 1 km lange restaurantstraat waar je de diverse lokale lekkernijen kan proeven, wil iemand octopus balletjes? Wij dachten, toen onze voeten het begeven hadden, dat we klaar waren maar nee. Naast de 2,6 km overdekte straat ligt een evenlange winkelstraat met de duurste merken, een wijk met hippe (?) Amerikaanse kleding en een volledige straat met alles om je restaurant mee te runnen. En had ik al de electronica / manga straat en de vijf grote winkelcentra van 8 etages al genoemd?

We blijven ons hier verbazen over wat ze allemaal verkopen. Winkels met kleding voor je kat of hond, winkels met toetjes en ijs met bladgoud, golfspullen in een electronica zaak, bijzondere usb sticks, handige gekleurde oordopjes voor je MP3 speler zodat het lijkt of je kauwgum of smarties in je oren hebt, of zoek je een puzzel van de Keukenhof (zie foto hierboven)? Je kan het zo gek niet bedenken of het is er wel.

Vandaag heb ik (Nienke) ook Japanse vriendinnen gemaakt. Om een beetje te integreren hier in Japan, heb ik geheel volgens de lokale gebruiken een soort van verassingsei uit een machine gedraaid en daar zat een mini Hello Kitty in. Deze hangt nu samen met een plastic poezenpootje (ook uit een ei) aan mijn fototas en dat trekt schijnbaar aandacht Drie Japanse meisjes hebben deze Hello Kitty al uitgebreid staan bewonderen. Hij is erg Kawaii (= schattig in het Japans).

Voor nu, onze groeten uit Osaka. Kijk voor andere foto’s op de fotopagina.