…regen, en nog eens regen
Vandaag hebben we een dagkaart voor de bus gekocht. In Kyoto kost elke busrit in de stad 220 ¥en (€ 1,65) en een dagkaart kost je maar 500 ¥en (€3,75). Dat is dus een makkelijke keuze, en zeker als het flink regent zoals vandaag.

Vandaag hebben wat meer (japanse) tuinen dan tempels bezocht. De temperatuur was nog steeds goed: rond de 25 graden. Maar na de middag was de regen zo erg dat we te nat werden.

 
Dus vroeg terug naar het hotel en daarna nog wat winkelen in de buurt.
 

Kijk op de fotopagina voor meer foto’s.

Als je in de stad Groningen vraagt “waarom hebben jullie hier zoveel cafe’s en kroegjes?” dan krijg je als antwoord “Omdat we niet weten wáár we dorst krijgen!”. Als je in Japan vraagt: “Waarom hebben jullie zoveel tempels en shrines?” dan zou je waarschijnlijk het antwoord krijgen “..Omdat we niet weten wáár we welke god nodig hebben!”.
In Japan hebben ze veel goden. Eentje voor een goed leven, eentje om ziektes tegen te gaan, eentje voor de kinderen, eentje voor rijkdom, enz. enz. Er zijn er tientallen. Dus ook een tempel voor elke god. En die tempels zijn vaak eeuwenoud.

Aangezien we nog niet genoeg van die tempels gezien hebben, zijn we dus vanmorgen vroeg met de trein naar Nara gereisd. Het stadje is enkele honderden jaren geleden de hoofdstad van Japan geweest en heeft enkele zeer mooie tempels. Onderweg raakte we in gesprek met een aardige vent uit Berlijn die net als ons door Japan aan het trekken is. We waren net bezig met een lijstje te maken van bijzondere dingen die we in Japan zijn tegen gekomen dus we hadden een leuk gespreksonderwerp.
Na een uurtje reizen kwamen we aan in Nara. Bij de VVV vroegen ze of we interesse hadden in een gratis Goodwill Guide. Dit zijn mensen die een lokale gidsopleiding hebben gehad en graag buitenlanders in hun stad willen rondleiden. Een beetje extra informatie is nooit weg dus we liepen naar het afgesproken punt om onze gids mevrouw Mayumi te ontmoeten. Zij vertelde honderd uit bij iedere tempel en shrine die we hebben bezocht en vertelde veel over Japan en de japanners.

Ook hebben we bij het visitors centre mogen uitproberen hoe het voelt om een aardbeving mee te maken. Laten we zeggen dat het niet echt fijn is. Gelukkig hebben we ook geleerd dat de meeste moderne gebouwen een speciaal systeem onder het gebouw hebben zodat je niet al te veel heen en weer geschut wordt. Toch hoop ik dat we er niet eentje mee gaan maken in de komende weken. De simulatie was heftig genoeg.
Na 4,5 uur (!) lopen was de rondleiding ten einde en hebben we haar blij gemaakt met de Nederlandse stenen klompjes die we bij ons hadden (thx mama!)

Misschien nog wel een leuk verhaal om te vertellen. In Nara lopen door de hele stad zo’n 1200 herten rond. Gewoon vrij door de stad en ze zijn het meest te vinden in het park van Nara. Dus net alsdat je bij ons eenden of vogels ziet, lopen daar gewoon hertjes rond. Erg schattig en ze worden ook als heilig gezien. Ze zijn ook beschermd door de overheid dus als je trek hebt in hertenbiefstuk moet je gewoon naar de slager. Ze zijn ook ontzettend tam dus je kan ze aaien en met ze op de foto. Uiteraard worden er ook speciale hertenkoekjes zodra je deze koekjes in je handen hebt is er maar een advies ….. lopen en uitdelen! Anders wordt je belaagd door tientallen van die beesten. En ze eten alles van papier, lintjes aan je tas of rits van je broek, dus bewegen en koek uitdelen. Het leuke is dat ze ook geleerd hebben om te buigen voor een koekje. Staat uiteraard op video erg leuk om te zien.

Nu zijn we echt moe. K.O. geslagen. Onze voeten willen niet meer lopen dus morgen lassen we een tempelloze vakantiedag in. We zijn een beetje tempelmoe en toe aan een beetje rust. Uitslapen, shoppen etc lijkt mij een heerlijk vooruitzicht.

Regen, regen en nog eens regen
Dus snel 2 paraplu’s gekocht (samen €7). Een jas is niet nodig want het is nog steeds ca 23 graden, en op weg naar het verzamelpunt waar Johnnie met zijn 5 uur(!) durende wandeltocht vertrekt. We zijn met een groep van 18 buitenlanders uit zo’n beetje alle werelddelen.

Johnnie is een baasje van 79 jaar die “begrijpelijk” Engels spreekt met af en toe een onverwachte grap tussendoor, en waarvan je regelmatig denkt dat ie zijn eigen kaarsje uitblaast als hij weer eens in een rochel blijft steken. Maar nee hoor, hij komt er steeds weer bovenop, doet het kalm aan en heeft nog duidelijk plezier in zijn werk.
We krijgen allemaal een groot vel papier waarop met de hand een landkaart is getekend en de route die we gaan volgen. In zijpad van een ondergrondse winkelpassages en weg van camera’s moeten we allemaal op rij gaan staan: eerst betalen, echter geen bonnetje. Niet dat wij dat bonnetje nodig hadden, maar het geeft wel aan hoe e.e.a. in zijn werk gaat. Op het vel staat een verwijzing naar de avondwandeling van Ted. Maar daarover later.

Weer bovengronds gaan we naar de eerste en grootste tempel. Daar zouden we een uur rondbrengen…. Helaas, dat kan vandaag niet doorgaan want er vindt een belangrijke godsdienstige gebeurtenis plaats: een boedha beeld wordt verplaatst. Een kwartiertje later zijn we hier klaar, dus wandelen we met Johnnie voorop naar het volgende punt. Op de landkaart heeft hij 12 punten gemarkeerd waaronder een huis waar ze met de hand waaiers maken, aardewerk, wat tempels en de fabriek waar Nintendo ooit is begonnen. We wandelen midden in het centrum van Kyoto maar ver van alle herrie en drukte door smalle straatjes en langs oude huisjes. Steegjes die je als toerist normaal links laat liggen gaan we door en huizen waar je anders alleen maar naar binnen durft te gluren stappen we nu binnen. Onverwacht sta je oog in oog met twee mensen die met de hand de prachtigste waaiers van Japan maken (500 p/dag) of met een stel dat met de hand kommetjes aan het beschilderen zijn, of een werkplaats waar de bekende Tatami matten worden gemaakt. Halverwege de tocht bezoeken we het buurtcentrum van de wijk. Hij vraagt ons op de grond te gaan zitten want hij wil het verhaal van de geisha’s gaan vertellen. Hij neemt een paar slokken water, verslikt zich waarbij iedereen zich zorgen maakt. Redt hij het wel? Dat lukt. Gelukkig maar, want anders hadden we nooit geweten dat Ted vandaag ook nog een avondwandeling geeft door de wijk Gion waar de geisha’s wonen.
Kortom, we maken kennis met weer een heel andere Japanse wereld. Johnnie verstaat zijn vak en stipt 5 uur later nemen we weer afscheid van hem.

De wijk Gion is 15 minuten lopen vanaf ons hotel. Dus met de kaart van Johnnie in de hand kunnen we Ted vinden. Ted (40 jaar) doet net als Johnnie in rondleidingen. Foto’s mogen wel worden gemaakt mits het mannelijke gezelschap van de Geisha’s er maar niet op komt
Hij verteld over de 5 wijken in Kyoto waar de Geisha’s wonen, de verschillen tussen Geiko’s en Meiko’s, laat zien waar ze wonen, waar ze naar school gaan, en vertelt wat ze doen. “Als we geluk hebben…” zo zegt Ted “…dan kunnen we er vanavond nog eentje tegen komen” en vertelt ook over zijn eigen favoriete Meiko’s (ééntje in elke wijk). Ook bezoeken we de verschillende winkels waar de unieke haarpinnen en “Happy Balls” worden verkocht.
Kortom een 2e tour die aan te bevelen is en die hieronder door jullie is te volgen. Wij hebben ondertussen geen voeten meer over. Vakantie is hard werken

Vandaag was een echte reisdag. We hadden een afstand van 375 km te overbruggen met de bus, twee treinen en een metro.

Het begon met vroeg opstaan en we waren enigszins gebroken. De kussens hadden een bijzondere vulling van holle buisjes en voelden aan als een blok beton.
Dus of pijn in je nek of zonder kussen slapen.
Het ontbijt werd stipt om half 8 in ons Japanse hotel geserveerd. Uiteraard met soep en rijst en stokjes en na een korte wandeling, om de tijd een beetje te overbruggen, stonden we rond half 11 op de bus te wachten.

Tja, en daar gooide ik (Nienke) het hele stipte Japanse bussysteem door de war! We hadden namelijk telefonisch gereserveerd voor deze bus (ja, zitplaats in een lijnbus reserveren is normaal in Japan) en we hadden dus nog geen kaartje.
Maar zonder kaartje, geen toegang tot de bus, en daar was de chauffeur erg streng in.
Het bleek dat we bij de lokale VVV ons reserveringsnummer tot een ticket hadden moeten omzetten. Een korte sprint volgde naar het VVV-kantoortje. De Japanse toeristen die daar netjes in de rij stonden te wachten hebben verbaasd kennis gemaakt met het Nederlandse systeem van snel iets regelen (voordringen in de wachtrij: Hallo, ik heb nu een kaartje nodig! Voor welke bus? Nou degene die nu bijna vertrekt ) en enkele minuten later had ik twee bustickets naar Takayama.
De buschauffeur kwam mij persoonlijk ophalen bij de VVV en samen sprintten we weer terug naar de bus om zijn vertraging van wel 3 minuten nog een beetje in te halen. Een goed begin van de dag dus. Maar we kwamen wel weer stipt op tijd aan in Takayama

De route naar Takayama begon met enkele korte tunnels waarna een langere volgde. Toen het wel heel lang donker bleef, kwamen we erachter dat we in een tunnel van 11 km zaten (ongeveer 22x Schipholtunnel!) gevolgd door nog 5 andere tunnnels van tussen de 1,5 km en 4,5 km met slechts 50 meter tussenruimte tussen de tunnels. We hebben dus niet veel van de omgeving kunnen genieten. Aan de andere kant, de regen kwam vandaag hier met bakken uit de lucht dus we zullen niet al te veel hebben gemist.

In Takayama stapte we een lokale diesel boemeltrein die ons in 2 uur en 15 min naar Nagoya bracht. Daar snel overstappen omdat de hoge snelheidstrein uiteraard ook op tijd rijdt. En deze Shinkansen trein bracht ons in 45 min in Kyoto.

Hier zitten we weer in een business hotel, dit keer met Armani en Louis Vuitton winkels als buren. Niet alle hotels staan dus in een drukke buurt. Net hebben we bij de plaatselijke Bijenkorf weer heerlijk Tonkatsu gegeten en nu komen we even een beetje bij op de hotel kamer (was doen, internet bijwerken, camera’s opladen etc.).

Vanaf morgen gaan we Kyoto verder verkennen, even horen wat Johnnie Hillwalker te vertellen heeft.
Nog nooit van Johnnie gehoord? Google hem dan maar even

Om dat we gisteren geen internet verbinding hadden, hier alsnog ons bericht. Allereerst wil ik jullie bedanken voor alle gelukwensen vanwege mijn verjaardag, dat gaf een goed gevoel. Helaas geen taart voor jullie om 11 uur, maar ze zijn hier wel in allerlei smaken te koop!

---

 
Wat aan de buitenkant als een normaal kantoorgebouw er uit ziet, heeft op de derde en vierde etage een compleet busstation.
Daar vertrok stipt om 9 uur onze ‘snelweg-bus’ vertrok naar Shirakawa-Go.

Dit dorpje heeft een verzameling van bijzondere Gassho huizen. Deze huizen hebben een dikke laag stro op het puntige dak dat erg goed isoleert tegen de kou in de winter (er kan hier wel meer dan een meter sneeuw liggen). De puntige daken (biddende handen = Gassho in het Japans) zorgen er ook voor dat de sneeuw er makkelijk van af kan glijden (anders zou het stro kunnen gaan rotten). Al honderden jaren bouwen ze deze huizen van hout en binden met touw alles bij elkaar. Overdag lijkt het dorpje hier net een soort openluchtmuseum. Tourbussen gaan af en aan.
Maar na ca 4 uur ’s-middags wordt het heerlijk rustig.

We moeten nog wel even wat rechtzetten. In ons vorige berichtje hadden we het over naar het platteland gaan, maar het is hier niet echt PLAT te noemen. Onderweg zijn we door tientallen bergtunnels heen gereden en ook ons uitzicht van onze kamer in het “Traditioneel Japans Hotel” wordt omgeven door de beboste bergen. Niet echt “platte” land dus. Onderweg kwamen we ook nog borden tegen van overstekend wild zoals herten, iets wat op een stinkdier lijkt en apen (!). Natuurlijk net te laat met het fotograferen.

Wel zijn we al diverse grote slangen tegen gekomen (halve meter lang en 2 cm dik.. dus voor ons groot ) en ook berg-krabbetjes. Verder lijken ook de insecten een maatje meer te hebben.

Onze japanse kamer in Ryokan Yokichi (hotel) is ruim. Iets van 4 bij 4 meter groot met in het midden een lage tafel met een thermoskan heet water, een theekannetje een blik groene thee en 2 kommetjes. Op de vloer de Japanse tatami matten en 2 kussentjes en aan de muur wat schilderijtjes.

Schoenen mogen we binnen niet dragen. De badkamer en wc zijn op de gang te vinden. Overal om ons heen hebben we schuifdeuren. Als we de rijstpapieren schuifdeuren aan de voorkant van het huis openzetten kijken we uit op de voortuin waar regelmatig mensen met camera’s het huis en de bloemen fotograferen.

Omdat het nogal aardig waait, hoor je de wind door het huis heen gaan. De rijstpapieren schuifwanden klapperen een beetje en ook de houten balken kraken. Op de achtergrond hoor je het ruisen van de rivier die achter het hotel langs stroomt. Aardig rustgevend zo.
Uiteraard is het diner ook in Japanse stijl waar we samen met andere hotelgasten uit Australië, HongKong en Spanje van hebben genoten.

Na het eten nog even een wandelingetje in het donker. Een zaklantaarn lag klaar.
Vanwege de weinige straatverlichting lopen ook de dorpsbewoners ‘s-avonds met een zaklantaarn rond om de weg te vinden en wens je iedereen Konbanwa (= goedenavond) toe.

De route Magome – Tsumago is onderdeel van de oude post route waarover in vroeger tijden hele karavanen vanuit de provincie naar het oude Tokyo trokken. Deze route is al duizenden jaren oud en de streek wordt in Japan gezien als mooiste streek van Japan en heeft de bijnaam “de Japanse Alpen”.

Een mooie geledenheid om dus deze route te gaan wandelen. Vanuit Nagoya hebben we de trein gepakt naar Nakatsugawa en daar de bus naar Magome.

Hier was het al lekker druk met dagjes mensen. Door het oude stadje loopt de wandelroute en links en rechts liggen diverse winkeltjes en restaurants. Bij de plaatselijke VVV hebben we de wandelroute opgevraagd en ons certificaat voor de benodigde stempels als bewijs dat we de route gelopen hebben.

Het eerste deel van de route was zwaar. Steil omhoog in de brandende zon voor enkele kilometers. Het wandelpad slingert tussen de dorpjes, rijstvelden en akkerlanden door en er waren hier niet al te veel bomen die voor schaduw konden zorgen. Onze voorraad water slonk met de minuut en we maakten ons zorgen of we onderweg nog water konden krijgen. Na 2,5 kilometer slingerend de berg op lopen (iets meer dan een uur, het was steil!) kwamen we dan eindelijk bij het hoogste punt aan.

Ik ben nog nooit zo blij geweest met een blikjes automaat . Even het vochtgehalte aangevuld en vervolgens in twee de uur berg af gewandeld langs mooie watervallen en snelstromende beekjes die in het bos lagen.

Het eindpunt van deze route was weer de plaatselijke VVV van Tsumago. Ook een oud stadje langs de postroute. De houten huizen, restaurantjes en toeristenwinkels zijn ook hier erg in trek gezien de grote hoeveelheden tourbussen en (Japanse) toeristen.
Bij de VVV onze (eind)stempels gehaald en even een half uurtje uitgepuft. Onze voeten waren enigszins oververhit van al dat lopen.

Eenmaal bijgekomen werd het tijd om in de richting van het station van Nagiso te gaan. De bushalte was afgeladen met mensen (de laatste bus was 2 uur daarvoor vertrokken) dus we besloten de bus te laten gaan en een taxi naar het station te nemen. Hier hadden we een perfecte aansluiting op onze trein naar Nagoya waar we om 16.00 uur aankwamen.

Mooi op tijd om onze laatste voorbereidingen te treffen voor de komende twee dagen. We vertrekken namelijk naar het platteland van Japan waar geen treinen rijden. We hebben nu 2 busreserveringen gemaakt en aansluitende treinreserveringen voor de doorreis naar Kyoto op dinsdag. De komende dagen dus even geen update van ons (platteland heeft voor zover bij ons bekend geen internet) maar dat maken we daarna vast wel weer goed.

Meer foto’s kun je vinden op de fotopagina en op de Spoorvolger website.

Welkom in Nagoya! (for English scroll down)

Na een soepele treinreis kwamen we aan op het station van Nagoya. Het hotel was eenvoudig snel gevonden. We hebben nu een business twin room. Dat houdt in dat we twee mini slaapkamers hebben met een badkamer in het midden.

Na de reserveringen voor de bus en trein voor de komende dagen werd het tijd om wat te gaan eten. Wellicht herinneren jullie nog het bericht van enkele weken terug over het robot restaurant in Nagoya. Een mooie gelegenheid om daar vanavond te gaan eten. 2 metro’s en een kleine 10 minuten lopen en we kwamen aan bij een klein winkelcentrum, waar het restaurant op de 2e etage te vinden is. klik hier voor het adres en route

Twee robots staan hier in de keuken gezellig te keuvelen en maken ondertussen de heerlijkste noodle gerechten voor de gasten. Volledig geautomatiseerd heb je een heerlijke dampende kom met noodles binnen enkele minuten op je tafel staan. Als de robots het even rustig hebben staan ze mee te dansen op de maat van de muziek, maken grapjes of gaan elkaar te lijf met messen. Erg leuk om mee te maken. Mocht een van jullie daar gaan eten, doe mr. Jun Yabe de groeten van ons.

===== English =================================
Today we arrived at Nagoya and of course we wanted to eat at the famous Noodle restaurant where 2 robots rules the kitchen.
The restaurant of Mr Jun Yabe is located at the second floor (2F) at this address

Here you can find the Website address of this restaurant.

Aan alle leuke dingen komt een einde. Ook aan ons verblijf in Tokyo.
De trip naar het park Hakone en Mount Fuji stond eigenlijk voor vandaag op het programma, maar die doen we maar een andere keer. Vandaag nog even snel naar het pretpark bij het Tokyo Dome, en natuurlijk een ritje met de Thunder Dolphin voordat we Tokyo verlaten.

Vlakbij het Tokyo Dome was het een flinke drukte: dranghekken stonden klaar, mensen van beveiliging en de pers liepen rond. Er stond duidelijk iets te gebeuren. Nieuwsgierig als we zijn, namen we pontificaal plaats vóór de ingang waar een rode loper klaar lag en een lint om door te knippen was opgehangen.
Al snel kregen we een papiertje aangereikt waarop verteld werd wat er ging gebeuren. Ons Japans schoot helaas nog te kort om dat te ontcijferen. Ondertussen werd het drukker en drukker. Een dame nam het woord achter de microfoon en vertelde iets met de woorden “Opening” en “Ceremonieel”. Dat paste eigenlijk wel bij de rode loper en het lint. Na haar toespraak begon het trom geroffel. Vanaf de trap kwamen twee Japanse draken naar beneden zetten die met allerlei bewegingen voor de ingang van het gebouw de geesten verjaagden zodat het veilig door de directeuren en 2 locale popstars geopend kon worden.

De ceremonie werd afgesloten door het samen zingen van het Japanse volkslied (daar moeten we ook nog wat op oefenen merkten we).
Wat er in het gebouw te doen was weten we nog steeds niet, maar het was wel gezellig

Op naar het pretpark. In de afgelopen week waren we er al vaak langs gereden met de metro. Een reuzenrad en reuzenachtbaan vielen zeker op tussen de wolkenkrabbers. Het reuzenrad ging te langzaam, dus daarom maar de rollercoaster. Dikke pret! Zie foto.

Dat ging tenminste reuze snel, net als de shinkansen trein die ons in 1,5 uur van Tokyo naar Nagoya brengt: een afstand van 375 km.

Druk daarna op de linker ronde knop om ons spoor te volgen

Zoals we eerder schreven staat ons hotel in een beetje “rare” buurt. Enige geestelijke ondersteuning en verschoning was daarom broodnodig. Dus op naar de 8e verdieping van een gebouw dat ook in onze wijk staat maar op een normaal kantoorpand lijkt.
Schijn bedriegt, ook in Japan.
Na binnenkomst werden we verwelkomt door een zedig geklede jongedame. De wierrook kwam ons al tegemoet en op de achtergrond hoorden we orgelmuziek en zang.


De dame bracht ons naar onze tafel waar een groot en zwaar boekwerk opengeslagen gereed lag. Een kaarsje werd aangestoken en met een grote glimlach vroeg ze wat we wilden eten.


We waren terecht gekomen in één van de vele Thema restaurants die Tokyo rijk is: het “Christon Cafe”.
Als tegenhanger van de vele Boeddhistische en Shinto-istische tempels en gebruiken, bedacht de eigenaar dit restaurant met een thema dat op de westerse kerken is gericht. De foto’s (s)preken voor zich en het eten was nog lekker ook.

Misschien een idee om in Amsterdam een vergelijkbaar restaurant te openen.

Tokyo Game Show 2009
Vandaag zijn we hier naar de mannelijke versie van de Libelledag geweest: de “Tokyo Game Show”. De TGS is een beurs te vergelijken met de Hiswa of de AutoRai maar dan voor computer spelletjes voor op mobieltjes, de Nintendo, Wii, playstation, Xbox etc.

Door Nienke wordt deze show de “Huishoudbeurs voor Nerds” genoemd. De TGS duurt vier dagen en de meeste spellen-makers tonen hier hun laatste bedenksels die je dan ook meteen mag downloaden en uitproberen.

Elk jaar in september wordt deze show gehouden en trekt ca 50.000 bezoekers in de eerste 2 dagen (dan mogen bedrijven komen kijken en de pers) en 150.000 bezoekers in de laatste 2 dagen (dan mag “de gewone man” komen). Dames zie je niet veel als bezoeker maar juist wel als model en poseren graag bij de diverse stands voor iedereen die een camera op ze richt. Om bedrijfsspionage tegen te gaan mag je de spellen en de films daarvan niet fotograferen of filmen. (ja, ik werd ook een paar keer op de schouder getikt door een bewaker).
Ondanks dat fotografeert en filmt iedereen er vrolijk op los…de dames op de stands lijken er speciaal voor te zijn ingehuurd

Kijk voor andere foto’s op de foto-pagina.